قتلگاه ميعادگاه عاشقان

در اسلام دو محل به نام قتلگاه وجود دارد,اول قتلگاه حضرت اباعبدالله الحسین سید الشهدا (ع) در کربلا و دوم قتلگاه امامزاده (کربلای ایران) که متعلق است به حضرت علی بن امام محمد باقر (ع) در اردهال.

قتلگاه آن حضرت از لحاظ جغرافيايي  در 4 کیلومتری  و در امتداد همان رشته كوهي قرار دارد كه در دامنه آن مرقد مطهر حضرت واقع شده است و تقريبا مابين زيارتگاه و قريه خاوه مي باشد که در دره ای است که مسیری به روستای ازناوه می باشد.

روایت است که در میدان جنگ وقتی در شکاف دربند تشنگی بر حضرت غلبه کرد  و برای وضو ساختن هم آب می خواست ,قدری بالاتر رفته  سنگی را از جا برداشت به حکم الهی آب از زیر سنگ جاری شده  همه با آن آب وضو ساخته , نماز را به جماعت ادا کردند.

میدان مقدس قتلگاه , میدان رشادت ,شجاعت ,فداکاری ,در عین حال شهادتگاه,  سجده گاه آن حضرت و یارانش بود. واقعه کربلا در اینجا دوباره تکرار شد .نور دیده رسول خدا در نهایت مظلومی و  بی کسی , وقتی

شربت شهادت نوشید, خورشید تیره گشت,آسمان خون گریست , وحشیان صحرا از چرا بازماندند.

قتلگاه يادآور صحنه هاي عاشوراي حسيني است.

قتلگاه خون گلوي علي بن باقر(ع)  را به خود ديده است.

قتلگاه ميعادگاه عاشقان اهل بيت است.

از شيخ ابو سعيد مروي است از روزي كه حضرت را در منطقه شهيد كردند تا پنجاه سال بعد چون 27 جمادي الثاني ميرسيد ،آواي گريه و نوحه از دل هر سنگي بر مي خواست و پس از آن مدت ديگر كسي آن صدا را نشنيد اكنون هزاران عاشق دلباخته اهل بيت عصمت و طهارت و ارادتمندان به حضرت  به قتلگاه آن حضرت مشرف و نماز خوانده و به حاجات مشروع خود مي رسند.

نام: علی(ابوالحسن، طاهر)

پدر: محمد ابن علی ابن الحسین(ع)

مادر: امّ ولد( نام های او زیینب، لیلا، امّ حکیمه)

فرزندان: احمد و فاطمه- فاطمه یکی از همسران امام کاظم (ع)

سن: 32 سال

مسئولیت: نائب خاص امام محمد باقر (ع) و امام جعفر صادق(ع)

سال اعزام: حدود 113 هجری قمری و اوایل قرن دوم

حاکم دوران: هشام بن عبدالملک

محل شهادت: قتلگاه حضرت در 4 کیلومتری حرم مطهر ( بند سنگی ازناوه)

تاریخ شهادت: 27 جمادی الثانی116 ه.ق

چگونگی شهادت: جدا شدن سر از بدن مبارک آن حضرت با لب تشنه و فرستادن آن به دارالخلافه

قاتل: ارقم شامی حدود 55 سال بعد از واقعه ی کربلا

یکی از 4 امامزاده ی لازم التعظیم در کشور

دفن عده ای از شهدا در رکاب حضرت علی بن محمد الباقر (ع) در قتلگاه.

(به قسمت کربلای ایران- شهادتگاه مراجعه شود)

مشاهده ی کرامات زیادی در حرم مطهر و شهادتگاه آن حضرت ... و زیارت آیت ا... العظمی مرعشی نجفی از سردابه ی اجساد شهدا در ایوان صفا در سال 1341 ه.ش

بعد از ورود به ایوان صفا، سمت راست پله ها سردابه ای وجود دارد که تقریبا به طول و عرض 6*3 و دارای عمق 5/3 متر می باشد. درباره این سردابه و تابوت های داخل آن سخنان زیادی گفته اند از جمله نقل می کنندکه در سال 1313 اعتضادالدوله حکمران قم به مشهد اردهال آمده فرمان می دهد تا روی سردابه را می شکافند و شخصا داخل سردابه شده حدود یکصد تابوت در آنجا دیدار می کند که در هر یک جسدی سالم و از هم متلاشی نشده در حالی که لباس زندگی به تن داشتند و روی گونه های بعضی خون خشکیده نمودار بود مشاهده می کند و ایشان را از یاران سلطان علی (ع) می شمارد. این شهرت حس کنجکاوی اهل تحقیق را برانگیخته و از جمله به سمع حضرت آیت الله آقای سید شهاب الدین مرعشی نجفی (رحمه الله) رسیده بود و معظم له که بیش از هر کس پی جوی کشف حقایقند در سال 1341 شمسی دعوت اهل محل را برای مسافرت به مشهد پذیرفته و به نیت تامین موتور برق بدان محل حرکت کرده ضمن اقامت چند روزه خود در مشهد برای مشاهده سردابه از نزدیک اظهار کمال علاقه می کنند در نتیجه در نیمه شبی گوشه ای از سطح ایوان صفا را شکافته دریچه ای به سردابه باز می کنند و پس از تهویه مصنوعی هوای داخل سردابه، 

به امر ایشان چند نفر از جوانان محلی داوطلب ، چراغ زنبوری حاضر را گرفته با کمک چندین نفر از معتمدین و مومنین داخل سردابه می شود و پس از کسب اطمینان از عدم وجود خطر معظم له به کمک وی از خاکریز کنار سردابه به زیر رفته، وارد محوطه آن می گردند و بطوری که ایشان نقل فرمودند: در جانب شرقی سردابه متجاوز از یکصد تابوت به اندازه های مختلف بلند و کوتاه و رنگهای متفاوت زرد و سیاه در سه ردیف روی یکدیگر گذاشته شده است که قسمتی از تخت های چند تابوت شکسته شده است و درون هر یک جسدی در لباس با سر و صورت باز و مو های ژولیده نمودار است حضرت آیت الله العظمی مرعشی نجفی در بازدید خود در سال 1341 از نپوسیدن تابوت ها(سالم ماندن اجساد) اظهار تعجب نموده و شهدا را از یاران حضرت علی بن باقر (ع) قلمداد نموده اند.

منبع: کتاب مجموعه تاریخی مشهد اردهال (کاشان) تالیف :حسین فرخ یار صفحه 153